You Are Here: Home » చిన్నారి » కవితలు » కటుకోఝ్వుల రమేష్‌

కటుకోఝ్వుల రమేష్‌

బతుకునూ భవితనూ
కళ్ళముందే అల్లుకుంటూ
ఎన్ని కలలు కంటున్నావో
ఎన్ని కళలు కంటున్నావో

కలలన్నీ కల్లలవుతున్నాయనీ
కళలన్నీ వెలవెల పోతున్నాయనీ
కుమిలి కుమిలి ఏడుస్తున్నావా!

ఓ ఆచ్ఛాదనా సూరీడా
నూలుపోగు అల్లిక సాలీడా

నిన్ను గుర్తు చేసుకుంటే
గుండె గోడన్నీ చెమ్మగిల్లుతున్నాయి
నువ్వు దూరం అవుతుంటే
ఈ దేహమే దిగంబరమౌతుంది

మనసంతా త్యాగం కమ్మి
వయసంతా స్వేదం చిమ్మి
జన జీవన వస్త్రంపై
ఇద్ర ధనుసు వర్ణాలను
అణువణువునా అద్దావూ…

నీ బతుకు కుబుసంపై
రంగులనే మరిచావూ…

నీ కరాలు రాబోట్‌ పరికరాల్లా
నిరంతరం తరం తరం
గిరగిరా మగ్గాన్ని తిప్పినప్పుడు
నీ నరాల బిగువుకూ
కరాల సత్తువకూ ఆశ్చర్యమేసింది

ఏకులోంచి అనంతంగా
సాగుతున్న దారంలా
కష్టాలూ నిన్ను
అలుముకుంటుంటే
మౌన మునిలా ఉన్న
నీ మనో నిబ్బరానికి
పొంగిపోయాను

సమస్యల చిక్కుముళ్ళు
పోగులు పోగులుగా
నిన్ను అలుముకుంటుంటే
చిరిగిన గుడ్డ పీలికలూ…
మృత్యుపాశాలవుతుంటే

ఒళ్ళంతా చేనేత గూళ్ళు కట్టుకొని
పట్టు వస్త్రాల్ని రాట్నమాడించి
దిగంతాలు చాటిన నీ కళా కీర్తితో
అంబరంవైపు సంబరంగా చూసిన
నీ చూపులకు విస్తు పోయాను

ఒంటిపై వలువలు కరవైనా
విలువల్ని కప్పుకుని
ఆకలి కలిమితో
ఆనందపు లేమితో…
చెలిమి చేసిన నీ చిత్తవృత్తికి
సెల్యూట్‌ చేస్తున్నా…!

ఇనేళ్ళుగా మా మానాన్ని కాపాడిన
నీ నూలు పోగులు
నీ ప్రాణాన్ని కాపాడనందుకు
నాకు నేనే నేడు సిగ్గుపడుతున్నా

మరణ వాంగ్మూలంలో
నీ అభిమానానికి
నిలువెల్లా ప్రణమిల్లుతున్నా…
(చేనేత కార్మికుల ఆత్మహత్యలకు స్పందిస్తూ…)

Other News From

Clip to Evernote

Leave a Comment

Copy Protected by Chetans WP-Copyprotect.
Scroll to top